Ik geloof dat onze ziel naar aarde reist met vooraf gekozen levenslessen. We zijn hier om een menselijke ervaring te beleven, om te groeien, te bloeien, te voelen, te genieten en ons hart steeds verder te openen.

Hoe mooi dit ook klinkt, het leven bestaat ook uit vallen en opstaan. Afhankelijk van hoeveel je valt of hoe zwaar je valt, wordt het opstaan steeds moeilijker. De veerkracht raakt uitgeput. De rugzak wordt zwaarder. Emoties lopen over. Het lichaam protesteert. De geest draait als losgeslagen molenwieken. En de verbinding met onze ziel en intuïtie vervaagt.

Het leven kan verdomd lastig en pijnlijk zijn.

Toch hebben we altijd een keuze: blijven vechten tegen het leven of het leed onder ogen zien en het pad van transformatie bewandelen. Stap voor stap en laag per laag, werken aan een lichtere rugzak, behapbare emoties, een kalme geest en een ontspannen lichaam. Groeien naar de authentieke versie van jezelf, zonder schaamte, zonder verbergen. Zodat wanneer de volgende storm zich aandient, jij in je kracht en licht kan blijven staan. En er met liefde en positiviteit kan boven staan.

Voor we de stappen doorlopen die ik zelf gebruik op mijn pad van transformatie, nodig ik je uit om te beginnen met journaling. Trakteer jezelf op een mooi schrift, een fijne pen en schrijf de stappen op. Het helpt om energie uit je systeem te laten stromen, om later terug te grijpen naar je inzichten en om patronen en terugkerende thema’s te herkennen.

Hoe weet je nu waar er iets te leren valt?

Een trigger ontstaat wanneer iemand iets zegt of doet waardoor er een intense emotie in jou naar boven komt. Je reactie voelt té groot, te heftig, buiten proportie met de situatie. Daar is niets mis mee. Het is een signaal dat er iets gezien wil worden. Een trigger toont je waar een oud stuk in je geraakt wordt. De woorden of handelingen van de ander worden dan een spiegel: ze brengen informatie uit je onderbewustzijn naar je bewustzijn. Die spiegel is een krachtig hulpmiddel. Hij laat je voelen waar een levensles klaarstaat om gezien te worden.

Voorbeeld uit mijn leven:

Sinds ik moeder ben geworden, krijg ik veel ongevraagd advies. Ik merkte dat ik daar té intens op reageerde: kwaad worden, afsluiten, negeren, verdedigen. Het advies bleef aan me plakken. Ik liep er dagen mee rond en kon het niet loslaten. Mijn reactie was groter dan de situatie zelf. Daardoor begon ik te beseffen dat elk ongevraagd advies een oud zeer raakte.

Sommige woorden of zinnen resoneren. Ze trillen zacht in je lichaam, alsof iets in jou zegt: “dit klopt voor mij.” Dat kan gebeuren bij een liedje, een zin in een film, serie, een boek, een artikel of een gesprek dat precies op het juiste moment komt. Resonantie is herkenning. Het is een innerlijke beweging die je uitnodigt om te onderzoeken waarom die woorden jou raken.

Het nummer van Machine Gun Kelly ‘Home’ brengt me aan het huilen. Als ik dan de songtekst opzoek, voel ik de woorden diep resoneren.
Of deze zin uit een channeling van één van mijn spirituele leraressen: “durf jij jezelf volledig te laten zien?”. Die zin raakt me tot in mijn hart en brengt me tranen in de ogen.

Soms voel je dat sommige woorden of zinnen belangrijk zijn maar versta je ze niet. Dat maakt ze niet minder waardevol, integendeel. Het zijn vaak de zinnen die je niet begrijpt die een les in zich dragen.

Ik begreep deze zinnen helemaal niet: “boosheid is een tool om je grenzen te leren kennen” en “iemand kan alleen een positieve of negatieve invloed op je hebben als je hen daar de ruimte voor geeft”. Maar precies dat maakt ze interessant: ze wijzen naar een thema dat klaarstaat om gezien te worden. 

Triggers, resonantie en onbegrijpelijke zinnen zijn allemaal poorten. Ze tonen je dat er in jou een les klaar zit die gezien wil worden en getransformeerd wil worden.

Wanneer een trigger je raakt, voel je dat er iets speelt maar vaak weet je niet wat. Dat is normaal. Een trigger wijst naar een stuk dat in je onderbewuste zit. Je voelt de emotie maar je kent de oorsprong nog niet. Dat maakt het verwarrend. Ik heb dit zelf vaak. Een zin raakt me, een advies maakt me kwaad, een liedje ontroert me en toch heb ik geen idee waarom. Ik vind het steeds moeilijk om de onderliggende boodschap te snappen.

Soms typ ik mijn vraag in google: “Waarom voel ik dit”? Ik kijk dan in de resultaten of ik iets kan vinden dat me inspireert of een nieuw perspectief opent. Soms praat ik erover met een vriendin. Soms komt het antwoord ‘toevallig’ via een serie of film. Soms komt het antwoord dagen later ineens in me op. De laatste tijd ga ik in dialoog met AI om inzicht te krijgen in een trigger, een resonantie of een zin die ik niet begrijp. Ik voel dan opnieuw welke uitleg voor mij klopt. Dit is mijn manier om de deur verder te openen.

Bij de vraag “durf jij jezelf volledig te laten zien?”, voelde ik verdriet. Geen idee waarom. Ik ontdekte via AI dat dit gaat over ruimte innemen, over mezelf niet langer klein houden.

Wanneer je een eerste glimps van inzicht krijgt, schrijf het op. Want hoe snel je het ook ontdekt, je vergeet het even snel weer, precies omdat het nog half in je onderbewuste zit. Door het op te schrijven, breng je het naar je bewustzijn. Je maakt het op deze manier tastbaar.

Wanneer je begrijpt wat er geraakt wordt, is de volgende stap herkennen waar en wanneer je dit eerder hebt gevoeld. Een trigger wijst bijna altijd naar een oud stuk, meestal uit de kindertijd. Een ervaring die op een bepaald moment te groot was om te verwerken. Als kind was het moeilijk om met een emotie om te gaan en werd ze geparkeerd. Later in je volwassen leven speelt diezelfde emotie nog steeds op omdat ze nooit verwerkt werd.

Ik wil hierbij benadrukken dat geen enkele ouder perfect kan geven wat een kind op elk moment nodig heeft. Het hoeft dus niet persé om een zwaar thema te gaan zoals misbruik of mishandeling. Triggers ontstaan vaak uit veel subtielere ervaringen. Het gaat om gezien worden, gehoord worden, gesteund worden, getroost worden, ruimte krijgen, mogen bestaan zoals je bent… Wanneer één van die behoeften niet volledig werd vervuld, ontstaat er een kwetsuur. Een plek waar je later opnieuw geraakt kan worden.

Schrijf ook deze stap neer in je journal. Er komen waarschijnlijk verschillende vragen naar boven. Wanneer werd die emotie eerder getriggerd? Herken je die emotie uit andere situaties? Wat is de vroegste herinnering aan die emotie, reactie, overtuiging…? Kan je teruggaan tot in je kindertijd? Schrijf. Hoe meer je schrijft hoe meer je je zal herinneren en voelen. Lukt het je niet om te herinneren kan een healing hierbij helpen.

Tijdens mijn opleiding als healer waren er drie opeenvolgende lesdagen over het hartchakra. Elke dag gaf en ontving ik een healing. Op de ochtend van de tweede lesdag kon ik nauwelijks uit mijn bed van de rugpijn. Er werd een oud zeer geraakt tijdens de vorige lesdag. Voorovergebogen ging ik naar de les, zonder te begrijpen wat mijn lichaam me wilde vertellen. Tijdens de healing van die dag, verschoof de pijn naar mijn linkerknie. Pas op de derde dag, wanneer een medeleerling de chakra in mijn linkerknie aanraakte, kwam de herinnering naar boven. De scheiding van mijn ouders. Het verdriet rond de vraag: “zien jullie me niet graag meer?”. Mijn lichaam heeft dat verdriet jarenlang vastgehouden. De trigger in het heden bracht de oude pijn naar boven zodat ze eindelijk gezien kon worden.

De volgende fase in dit proces zijn de emoties. Hoe pijnlijk ze ook zijn, het is tijd om ze onder ogen te zien en te uiten. De emotie en de energie die eraan vasthangt, moet in beweging komen zodat ze uit je lichaam kan. Als je ervoor wegvlucht, blijf je in stap 1 hangen en herhaal je die stap eindeloos. 

Als het een troost mag zijn, je eerste inzichten rond een thema zijn altijd de heftigste. Hoe vaker je naar de emotie kijkt, hoe zachter ze wordt. Vergelijk het met een dikke witte ajuin: hoe meer lagen je eraf pelt, hoe minder tranen er vloeien. Je hebt een beperkt aantal thema’s in je leven. Triggers blijven terugkomen maar de lading van de emotie vermindert naarmate je ze uit.

Één van mijn thema’s is afwijzing. Het niet spreken van mijn authentieke woorden, niet uitgenodigd worden op een feestje, vrienden die verdwijnen, mijn ruimte niet durven innemen, … Al deze triggers leiden naar datzelfde thema. De eerste keer dat ik dit besefte, heb ik enorm gehuild. Ondertussen, tien jaar later, denk ik: “Ah tiens, opnieuw afwijzing?” Het zit diep maar het verdriet is veel minder zwaar. Ik buig ervoor. Het mag er zijn. 🙏

Voel je woede? Uit het niet op andere mensen of breek niets af. Ik gebruik een kussen om op te slaan of een opgerolde yogamat om mee op een matras te slaan of roep eens luid.

Tijdens mijn burnout voelde ik een enorme woede tegenover mijn chef en de organisatie. Ik had nog een oude zetel staan die naar het containerpark moest. Ik ben die zetel te lijf gegaan met een schaar en een hamer, dagenlang, al gillend en badend in het zweet. ’s Nachts wanneer de woede opnieuw opborrelde, ging ik naar beneden om op een kussen te slaan tot de lading eruit was.

Voel je verdriet? Ga eens goed wenen. Zet triestige muziek op of een triestige film en huil mee. Wil je onopgemerkt je verdriet uiten, ga dan bijvoorbeeld in de douche en/ of zet de muziek luider.

Tijdens die healing heb ik me overgegeven aan het verdriet. Ik kon niet anders dan hard en luidop huilen. Het moest eruit. Een healing kan helpen om een emotie die diep verstopt zit naar je bewustzijn te brengen.

Je kan emoties ook uiten door te tekenen, muziek te maken of ze van je af te schrijven in je journal. Vind vooral een manier die bij jou past.

Na de emotie volgt de ontlading. Je wordt ineens overvallen door een enorme vermoeidheid. Dat is heel logisch: je hele systeem heeft zich jarenlang vastgeklampt aan een emotie en ze diep verborgen gehouden. Dat kost energie. In deze fase vraag ik je om zacht te zijn voor jezelf. Neem tijd om te rusten, te ontspannen, te bekomen. Dit is het moment om jezelf op handen te dragen, jezelf te verwennen, jezelf te eren. Je hebt zwaar innerlijk werk verricht.

Door de ontlading ontstaat er ruimte. Ruimte om het anders te doen. Ruimte om nieuwe energie toe te laten. Ruimte om je nieuwe inzichten te laten zakken. Een healing helpt om je lichaam en energieveld terug te brengen naar diepe ontspanning. Ze ondersteunt je om te herstellen van de emotionele intensiteit en bereid je voor op de volgende stap: integratie.

Er is verandering in energie. Door de emotie te doorvoelen en te ontladen, is er een leegte in jezelf ontstaan. Je hebt nieuwe inzichten opgedaan, oude energie losgelaten en je systeem heeft ruimte gemaakt. In deze fase mag je voelen hoe het nu anders kan. Je hebt de keuze om die leegte bewust op te vullen. Met nieuwe gedachten, met nieuwe manieren van reageren, met nieuwe energie.

Sta even stil bij vragen zoals: Wat wil ik nu anders doen? Hoe kan ik anders reageren wanneer dit thema opnieuw opduikt? Welke inzichten heb ik nu echt gevoeld en begrepen? Schrijf het zeker neer in je journal. Door het op te schrijven, veranker je je nieuwe bewustzijn.

Een healing helpt in deze fase helpen om restenergie uit je energieveld te verwijderen zodat er ook energetisch ruimte ontstaat voor het nieuwe. Een healing ondersteunt je ook om inzichten te integreren in je lichaam, je energieveld en je bewustzijn. Ze helpt je om te voelen hoe je het voortaan anders kan doen, hoe je de leegte wilt vullen en wat je mag loslaten.

Integratie is het moment waarop je innerlijk werk begint te zakken. Het is de overgang van inzicht naar belichaming.

Na alle stappen die je hebt doorlopen, zal een gelijkaardige situatie zich opnieuw aandienen. Het universum heeft zo zijn eigen manier om te testen hoe je met nieuwe inzichten omgaat. Wanneer je opnieuw getriggerd wordt, is dit het moment om te voelen: Lukt het me nu om anders te reageren? Lukt het me om mijn nieuwe bewustzijn toe te passen?

Zie het als finetunen. Je zal er anders mee omgaan dan vroeger. Misschien nog niet helemaal zoals je zou willen en dat is oké. Het is een leerproces. Zolang je je bewust bent van wat gebeurt, is er ruimte om het opnieuw, anders, zachter of krachtiger aan te pakken.

Ik had een narcistische (ex-)man en later een narcistische baas. Het heeft me jaren gekost om te beseffen dat er een narcist in mijn leven zat. Uit zulke relaties valt enorm veel te leren over jezelf maar dat is voer voor een ander verhaal. Nadat mijn baas uit mijn leven verdween en ik veel inzichten had opgedaan, kreeg ik een narcistische collega. Hij probeerde me te kleineren en intimideren. Ik heb het niet zo gracieus aangepakt als ik zou willen (ik begon te huilen na de confrontatie) maar ik heb wel de situatie onmiddellijk een halt toegeroepen. Ik ging niet mee in zijn onderdrukkende poging. En voor die niet-perfecte afhandeling buig ik voor mezelf. Voor hoe ik anders reageerde dan vroeger. Dat is de test. En dat is slagen.